[ 233 ] هاتِ ما عِنْدَكَ تُعْرَفْ بِهِ . بياور زانچه در ذات تو باشد * تو را عاقل بدان معنى شناسد حرف الواو [ 234 ] وَضْعُ الإحْسَانِ فِي غَيْرِ مَوْضِعِهِ « 1 » ظُلْمٌ . به جاى خويشتن بايد نكويى * وگرنه ظلم باشد هر چه گويى [ 235 ] وِزْرُ صَدَقَةِ المَنَّانِ أكْثَرُ « 2 » مِنْ أجرِهِ . منه منّت به احسانى كه كردى * كز آن معنى تو صاحب اثم گردى [ 236 ] وِلَايَةُ الأحْمَقِ سَرِيعةُ الزَّوَالِ . ولايت ، احمقان را نيست در خور * وگر باشد بود چون سايه وخور [ 237 ] وَيْلٌ لِمَنْ ساءَ خَلْقُهُ « 3 » وقَبُحَ خُلْقُهُ « 4 » . بر آن نفرين كه باشد نحس رويش * وز آن بدتر كه باشد زشت خويَش [ 238 ] وَحْدَةُ الْمَرءِ خَيْرٌ مِنْ جَلِيسِ السُّوءِ . تو را تنهايى اندر گوشهء خود * بهْ است از همنشين جاهل بد

--> ( 1 ) . هامش مر : مجلّه . ( 2 ) . آ : أكبر ، وفي هامشه : أكثر . ( 3 ) . آ ، مى ، مر ، جل : خلقه . ( 4 ) . آ ، مى ، مر ، جل : خلقه .